Εκείνοι(η)

Εκείνοι που παλεύουν με τον εαυτό τους.

Εκείνοι που ονειρόπολούν τα κυριακάτικα μεσημέρια και έχουν συντροφιά την θλίψη τους τις παρασκευές τα απογεύματα.

Εκείνη που βρήκε νόημα στα ψυχρά καλοκαίρια.

Εκείνη που εβρησκέ ομορφιά στο δέντρο που του έχουν πέσει τα φύλλα.   

Εκείνοι που τρέμουν στην ιδέα της εγκατάληψης.

Εκεινή που μου χαμογέλασε.Τότε.Σε ένα παγκάκι.

Εκείνοι που φοβούνται.

Εκείνοι(η) λοιπόν αξίζουν να αγάπηθουν όσο αγαπησάν εκείνη ποιητές.

.Α.

Άτιτλο.

Άτονο.

Ανούσιο.

Αγάπαμε.

Αφησέ με να ερθώ εκεί.

Αφησέ με να σακουμπήσω.

Αγάπαμε για τα απλά μου.

Άφησε ου την μυρωδιά σου.

Απλωσέ μου τα χέρια σου.

Αγάπη μου.

Άνθισε εντός μου.

Άν.

Λάθος χέρια.

Λάθος χέρια γράφουν αυτό το εν ψυχρό συναίσθημα. 

Λάθος δάκρυα θα πέσουν πάνω στο χαρτί..και θα φυτρώσουν λεξείς με ελπίδα.

Λάθος αγάπη θα ψιθυρίζει τωρα γύρω μου ο κάθε περαστικός τυχαίος.

Λάθος λόγια,λάθος ελπίδες, λάθος χαμόγελα..μιλάω για αυτά τα χαμόγελα που έχω όταν περνάς απο δίπλα μου. Ξέρεις. Εκείνο το αθλίο χαμόγελο που μ0νο θλιψή σου φέρνει.

Λάθος και αύτο.

Ναί ναί, και λάθος και εκείνο. Το ξέρω.

Λάθος λόγια πάλι γράψω. Λαθάσμένα ιδάνικα..για αγάπες που ενιώσα πιο σωστή απο ποτέ.

Θλίβο(φοβα)μαι.

Φοβάμαι. Ακούς; Σου φωνάζω,σε καλώ,σε παρακαλώ..φοβάμαι.

Πονάω. Κοιταξέ με. Είμαι εδώ..δώσε μου λίγη σημασία πονάω. Φιλησέ μου τα σημάδια. Αγάπησε με..μη με πονέσεις. Πονεσέ με όσο θές. Σαγαπώ.

Θλίβομαι. Τα δάκρυα θάλασσες που με πνίγουν με πνίγουν.

Τρέμω. Καλώ το ονομά σου με προσευχές.

Έλα κοντά. Σβήσε τα κεριά. Τραγούδα μου και φύγε αν πονάς.

Σιωπή.

Καναπέδες. Σκόνη. Τσίγαρα. Στάχτες απο όνειρα.

Τραγούδια..στίχοι με νόημα. Στίχοι ανουσιοί. Απλοί.

Ανχοί,όνειρα..θρίψαλα.

Και μέσα σε όλα αυτά δρόμοι που ανοίγονται μπροστά μας. Ετοιμή να τους διαβούν ανθρώποι γεμάτοι ζωή.

Υπαρχεί αραγέ λόγος να χαμογελάς σε περαστικούς;

Υπάρχει.

Υπεροχή. Καύλα. Γέλια.

Πάλι δακρυά.

Δεν πειράζει. Θα ζήσουμε. Θα καούμε. Θα ζήσουμε.

Επόμενη στάση.

Θα κατέβω στην απόμενη στάση.

Θα φτάσω στον τρίτο προόρισμο.

Θα κουβεντιάσω με αγνώστους.

Ξενή μεσά στο πλήθος. Φρίκη.

Θα φτάσω μέχρι τα μισά.

Θα καθήσω στο παγκάκι που το χτυπάει ο ήλιος.

Δεν θα μιλήσω αυτή την φορά.

Θα αφήσω την σιωπή μου να φωνάξει.

Θα κλαίω απο χαρά αυτήν την φορά.Παράξενο.

Θα στρίψω ενα τσίγαρο, θα μου φτάσει ίσα ίσα για να το καπνίσω μέχρι τα μίσα.

Ίσως τελικά να ζήσω. 

Πληγή.

Έχω μια πληγή. 

Μήν ανυσιχείς δεν είναι και τόσο μεγάλη.

Δεν είναι σαν τις άλλες πλήγες μου.Οχί.Αυτή είναι ξεχωριστή.

Βλέπεις, όταν με ακουμπάω πονάω..γιατί αν στα αλήθεια με βλέπεις..ξέρεις πως δεν έμεινέ τίποτα. Δεν μου έμεινε τίποτα.

Μόνο αυτη εδώ η πλήγη..κάπου κάπου μου μιλάει..με ρωτάει τι κάνω,γιατί κλαίω,για ποιά αγάπη γράφω πάλι.

Απαντήσα λοίπον στην πλήγη μου. 

Εαυτέ μου μην μέ πονάς αλλο, σε παρακαλώ εχώ γινεί μια πληγή.

Αδειασμά.

Μόνη. Χαμένη. Έρημη. Βυθίσμένη στην υπαρξή σου. 

Δεν ξέρω τι να πώ..αντάξιο με το δικό σου βλέμμα.

Αντάξιο με την μυρωδιά σου.

Με τα χέρια σου..τα δικά σου χέρια..τα πιό τρυφέρα χάδια τα ενίωσα στα χέρια σου.

Καποτέ υπήρχα. Μαζί με σένα. Μαζί. 

Τωρά το μόνο που μου εμείνε είναι το αδειασμά.

Αδεισμά του εαυτού μου.

Αδειασμά των σκεψεών.

Των πληγών μου. 

Φεύγεις και με αδείαζεις τόσο πολύ.

Φεύγεις και με γεμίζεις με τόσα λιγά.

Θέλω και αλλές ζωές μαζί σου.

Ακόμα και εδώ.


Ακόμα και εδώ. Ακόμα και τώρα που όλα τα αστέρια πεθαίνουν και ζούν. 

Που όλα μοιάζουν τόσο αλλόκοτα. Παράξενα. Βίαια. Ανασφαλή.
Ακόμα και δώ. Που ξαπλώνω μόνη,και σκέυτομαι. 

Σε αναζήτω στα συρτάρια μου.

Σέ ντούλαπία γεμάτα απο σκόνη.

Που καί που σε βρίσκω.

Ναί σε βρίσκω.

Πάνω στα ρούχα μου.

Σε μυρώδιες που κάνουν την ψυχή μου θρίψαλα.

Γέλας..κοίτας τα χάλια μου. Σου γέλαω και γω. Πάντα σου χαμογελάω.

Σε ψάχνω. Ακόμα και εδώ.